Matongéwijk in Brussel maakt zich op voor eerste WK-match van Congo: "Hoge verwachtingen"

In dit artikel:

In de Matongéwijk in Elsene staat alles in het teken van het WK-voetbal: om 19 uur neemt Congo het op tegen Portugal, de eerste WK-deelname van de Democratische Republiek Congo in 52 jaar (de vorige was in 1974, als Zaïre). De Waversesteenweg en de winkelgalerij bij de Naamsepoort zijn het toneel van aankopen van shirts, vlaggen en de voorbereiding van publiekelijke vertoningen.

Vooral handelaar Philomena is zichtbaar actief: zij hangt een collectie Congolese shirts (het derde tenue is rood; er hangen ook blauwe en witte tenues) tegen de gevel en verkoopt vlaggen voor ongeveer dertig euro per stuk. Ze zet op het voetpad een groot projectiescherm klaar en verwacht een massa publiek en een volksfeest, omdat veel mensen de wedstrijd gezamenlijk willen meemaken.

Ook cultureel centrum Kongolya, opgericht door kunstenaar Gaël Atumesa, bereidt zich voor op publiekelijk kijken. Gaël houdt zijn deuren open voor supporters, niet omdat hij zelf groot voetbalfan is, maar omdat hij ziet hoe de deelname jongeren en gezinnen vreugde kan brengen. Hij noemt voetbal een tijdelijke troost: "Voetbal is als een medicijn," zegt hij — het verzacht zorgen maar lost de diepere problemen niet op. In de gesprekken in de wijk wordt die dubbele betekenis duidelijk: het land lijdt onder crises, zoals een recente ebola-uitbraak met meer dan 180 dodelijke slachtoffers en aanhoudende conflicten in het oosten, maar het nationale elftal biedt even afleiding en trots.

Onder bewoners en bezoekers groeit de spanning. Yvette, die vlaggen koopt in Kongolya, zegt dat dit een gebeurtenis is die niet gemist mag worden na 52 jaar wachten; zij voelt ondertussen de stress toenemen maar blijft optimistisch over de kansen van de Luipaarden. Anderen in de straat dragen shirts van andere Afrikaanse landen zoals Senegal en Kameroen, maar de focus verschuift snel zodra Congo speelt: bijna iedereen zoekt het samenkijken op.

Er klinken ook nuchtere bedenkingen over politiek en sport: Gaël stelt dat een land in oorlog moeilijk het mondiale voetbaltoernooi kan winnen omdat erkenning en veiligheid ontbreken. Toch overheerst in Matongé de bereidheid om te vieren: gevels zullen worden versierd, winkels verkopen massaal shirts en er wordt uitgekeken naar een feestelijke beleving die even doet vergeten wat er in het thuisland speelt. Philomena verwacht dat Congo minstens de groepsfase kan bereiken, en veel buurtbewoners hopen vooral op collectieve vreugde tijdens de wedstrijd tegen Portugal.