Griekenland laat Brussel zien hoe het moet: Harde aanpak asielzoekers laat slappe EU-migratiepact ver achter zich

In dit artikel:

De tekst prijst het harde Griekse migratiebeleid en stelt dat Athene het EU‑migratiepact dat in Brussel deze week inging, negeert door zelf de grenzen strak te handhaven. Sinds september zijn in Griekenland afgewezen asielzoekers strafbaar gesteld voor illegale binnenkomst en verblijf; wie een definitieve afwijzing ontvangt moet volgens het nieuwe beleid binnen twee weken vertrekken, anders riskeert diegene tot vijf jaar gevangenisstraf. Minister Thanos Plevris voert die lijn door en volgens het artikel zijn al circa 750 mensen gearresteerd, waarvan ongeveer 400 vervolgens vrijwillig een vertrekprocedure zijn gestart.

De Griekse aanpak combineert arrestaties, zwaarbewaakte opvanglocaties met hekken en prikkeldraad en wat het artikel omschrijft als het effectief terugduwen van bootjes op zee — een praktijk waar Athene formeel afstand van doet maar die Europese rechters en hulporganisaties scherp bekritiseren. Hulporganisaties zoals de Nederlandse Stichting Bootvluchteling melden grote psychische problemen bij bewoners van kampen zoals Mavrovouni op Lesbos; de auteur noemt die klachten aanvechtbaar en bestempelt kritiek als emotionele chantage.

De schrijver contrasteert de Griekse daadkracht met wat hij ziet als een zwakke, bureaucratische aanpak in Brussel en roept Nederland op om het Nederlandse beleid te verscherpen: grenzen sluiten, illegaal verblijf onmiddellijk strafbaar stellen en afgewezen asielzoekers opsluiten tot terugkeer. Daarmee presenteert het stuk Griekenland als voorbeeld van hoe “regie over eigen grenzen” eruit zou moeten zien.

Kortom: de kern van het artikel is lof voor de harde hand van Athene — arrestaties, verplichte terugkeer binnen korte termijn en zware sancties — gecombineerd met kritiek op de EU en oproepen aan Den Haag om hetzelfde pad te volgen. De tekst is duidelijk een opiniërend pleidooi en belicht zowel de resultaten die Griekenland claimt (verminderde instroom door afschrikking) als de tegenkanting van hulporganisaties en Europese instanties rond mensenrechten en het gebruik van pushbacks.